Parafia

Prezentacja multimedialna
z uroczystości Nawiedzenia Obrazu Matki Boskiej Jasnogórskiej w naszej parafii.

(kliknij na poniższy obrazek)

UWAGA!
Po wejściu na stronę należy  kliknąć w prawym górnym rogu- Start Slideshow.
Prezentacja posiada podkład muzyczny, co wymaga włączenia głośników.

Harmonogram przygotowań  do I komunii świętej 2020 r.

POBIERZ

Dekret ks. Bp. Jerzego mazura  -  CZYTAJ

                                            Trwajmy na modlitwie

     Zachęcamy  wszystkich parafian do wzmożonej modlitwy w intencji oddalenia 

pandemii  korona wirusa  w  naszej Ojczyźnie i na świecie. Podajemy propozycje  

modlitwy w rodzinach  lub  indywidualnie w formie nowenny czyli modlitwy przez

kolejne dziewięć dni, bez względu kiedy zaczniecie. Kochani trwajmy razem przy

Bogu  w  tym trudnym dla  nas czasie, ale  nie traćmy nadziei pokładanejw Panu.

Skorzystajmyze wstawiennictwa św. Andrzeja Boboli, patrona Polski

św. O. Stanisława Papczyńskiego.

Nowenna do św. Andrzeja Boboli w czasie epidemii - POBIERZ    

            
         W latach 1625-1629 Wilno  nawiedziło  kilka  niezwykle  groźnych epidemii, 

które  dziesiątkowały  jego   mieszkańców.  Ludzie  masowo   opuszczali  miasto,

pozostawiając niejednokrotnie swych bliskich bez opieki,skazując ich na samotną

śmierć.  Chorzy  często   leżeli   na  ulicach  lub   w  zamkniętych domach. Ojciec 

Andrzej  Bobola  wraz z innymi kapłanami nieśli tym opuszczonym  i porzuconym

swą ofiarną pomoc duchową i  materialną.  Nie  bacząc  na  możliwość  zarażenia

się, Ojciec Andrzej opiekował się chorymi i głodnymi ludźmi.  Spowiadał wiernych

i  udzielał  im  sakramentów  świętych, a  zmarłych  grzebał.  Wielu  duchownych

oddało  swe  życie  w  czasie  tych  straszliwych epidemii,  służąc do końca swym

braciom potrzebującym pomocy.

        Tradycja przypisuje wstawiennictwu św. Andrzeja Boboli uratowanie Pińska

i jego okolic od zarazy w latach 1709-1710.

Kaplica p.w. Matki Boskiej Królowej ul. Zarzecze 27

Siostry Urszulanki

Przepraszamy strona w budowie

Dzieło Nieustannej Nowenny Uczniów Jezusa

(DNNUJ) - jest ruchem modlitewno-formacyjnym, powstałym z inicjatywy wiernych świeckich zrzeszających się w grupy o określonej liczbie (14) celem zapewnienia jednomyślności i ciągłości modlitwy według konkretnych intencji. Pełna nazwa tego ruchu brzmi: Dzieło Nieustannej Nowenny Uczniów Jezusa, co podkreśla duchowość ruchu i jego formacyjny charakter.

Ruch ten zrodził się w Diecezji Ełckiej jako inicjatywa oddolna wiernych świeckich, którzy pragną żywo uczestniczyć w posłannictwie Kościoła. Dzieło to żyje i działa w ramach diecezji ełckiej na mocy zezwolenia Biskupa Diecezjalnego i pod jego auspicjami zgodnie z prawem kościelnym. Zasadniczym terenem działania grup modlitewnych jest parafia. Istnieją również grupy o profilu środowiskowym (młodzieżowe w szkole, pracownicze w zakładach pracy).

Opiekunem jest ks. prałat Jerzy Owsianka

Strona w budowie

   Grupa św. ojca PIO

         Wszystko zaczęło się od papieskiego wezwania, aby modlitwą zwyciężać zło. Najpierw powstała jedna grupa ściśle związana z ojcem Pio, a potem już grup było coraz więcej nie tylko we Włoszech, ale i na całym świecie.
        Po zakończeniu II wojny światowej, która przyniosła nie tylko ogromne zniszczenia materialne, ale przede wszystkim poraniła ludzkie serca papież Pius XII wystosował do chrześcijan apel, by poprzez modlitwę zwyciężali zło. W 1947 roku kapucyński zakonnik ojciec Pio w odpowiedzi na papieskie wezwanie poprosił swoich duchowych synów i córki, by znaleźli w swoim życiu czas na modlitwę. „Zakasajmy rękawy. Jako pierwsi odpowiedzmy na apel Wikariusza Chrystusowego!” – powiedział ojciec Pio. W ten sposób zawiązała się pierwsza Grupa Modlitwy.

Żyjcie modlitwą

       Kapucyn zaapelował do swoich duchowych dzieci: „Módlcie się ze swymi najbliższymi, każdego wieczoru spotykajcie się w kościele na mszy świętej. Rozważajcie Pismo święte i żyjcie nim. Przystępujcie do Komunii świętej i adorujcie Chrystusa w Najświętszym Sakramencie”. Słowa te stały się programem Grup Modlitwy. Każdy, kto włączał się do tego dzieła zobowiązywał się do modlitwy osobistej, jak najczęstszego udziału we mszy świętej, jeśli to możliwe nawet do codziennej Eucharystii, do rozważania Pisma Świętego i życia nim na co dzień i do adorowania Jezusa. Ojciec Pio prosił: „Raz na tydzień, a przynajmniej raz w miesiącu, gromadźcie się w kościele, odmawiajcie Różaniec, uczestniczcie pobożnie we Mszy św., słuchajcie i rozważajcie Słowo Boże i żyjcie Nim; wspólnie przystępujcie do Komunii św., adorujcie, jeśli to możliwe, choć przez godzinę Jezusa w Najświętszym Sakramencie”.

Obiecuję duchową opiekę

      Wszystkim, którzy podejmą się takiego życia ojciec Pio obiecał swoją szczególną duchową opiekę. Mówił do takich osób: „Przyjmuję Cię chętnie za swego syna duchowego, ale pod warunkiem, że będziesz zawsze szlachetnie postępował i dawał przykład życia chrześcijańskiego”. Na wezwanie kapucyna odpowiedziało wiele osób. Najpierw byli to ci, którzy czuli się związani z ojcem Pio poprzez spowiedź i kierownictwo duchowe. Następnie do grup dołączali ludzie, którzy słyszeli o tym kapucyńskim zakonniku, bądź pisali do niego.
       Ojciec Pio otrzymywał tysiące listów z całego świata. Ludzie prosili go o modlitwę w różnych intencjach i zwracali się do niego ze swymi trudnościami życiowymi. Na każdy z listów Ojciec starał się odpowiedź bądź osobiście, bądź dyktował odpowiedzi pracownikom swego sekretariatu, który działał na pełnych obrotach. W ten sposób także drogą korespondencji rozszerzała się idea Grup Modlitewnych ojca Pio.

Na całym świecie

       Ideę tej wspólnoty szerzą także sami kapucyni. Wszędzie gdzie bracia pracują powstają Grupy Modlitwy. Wiele takich wspólnot powstaje także w parafiach nie związanych z kapucynami. Postać świętego już o. Pio dalej pociąga rzesze wiernych, którzy chcą poznawać jego duchowość i włączać się w dzieło zapoczątkowane przez niego. Papież Jan Paweł II mówiąc o św. o. Pio podkreślał: „Grupy Modlitewne i Dom Ulgi w Cierpieniu: oto dwa znamienne dary, które pozostawił nam ojciec Pio. Zostały one założone, aby być w świecie jaśniejącymi pochodniami miłości”. Grupy Modlitwy działają obecnie w 34 krajach świata, ogółem skupiają ok. pół miliona osób.
       Grupy nie wymagają zapisywania się, nie mają specjalnych programów pracy, jedynie metodę przystosowaną do duchowej specyfiki danego kraju. Ich celem jest opasanie całego świata łańcuchem modlitwy oraz odnowienie życia chrześcijańskiego. Jedynym zobowiązaniem członków jest gromadzenie się, przynajmniej raz w miesiącu, na wspólnej modlitwie pod kierownictwem kapłana oraz zapraszanie do udziału w modlitwie przyjaciół i znajomych.

Zapraszamy do Grupy Modlitwy przy kościele Matki Bożej Częstochowskiej

      Nasza Grupa spotyka się w każdy piątek miesiąca. Każdego piątku roku o godz. 17⁰⁰ przychodzimy na Adorację Najświętszego Sakramentu, aby przygotować się do udziału we wspólnej Eucharystii, która rozpoczyna się o godz. 18⁰⁰. Spotkanie kończy się w kościele albo salce parafialnej. Podczas spotkania modlimy się, uczestniczymy w konferencji i tworzymy wspólnotę zjednoczoną wokół Chrystusa.
      Jeśli chcesz przeżywać swoją wiarę razem z innymi, którzy tak jak TY szukają Boga, to ta Grupa jest właśnie dla Ciebie.
      Wspólnoty nie tworzą ludzie święci i doskonali, ale ludzie zdecydowani na to, aby iść nadal drogą nawrócenia.
      Mała wspólnota jest grupą, gdzie otrzymuje się i daje miłość, zrozumienie, łączność w wierze, braterskie upomnienie, prosi się w potrzebach osobistych i idzie razem.

Cele Grupy Modlitwy są określone przez Statut i pokrywają się z ogólnymi zasadami franciszkańskiej duchowości:

- Pełne i bezwarunkowe przylgnięcie do nauki Kościoła Katolickiego, kierowanego przez Papieża i Biskupów.
- Posłuszeństwo Papieżowi i Biskupom, których rzecznikiem jest kapłan, dyrektor duchowny, mianowany przez biskupa.
- Modlitwa z Kościołem, za Kościół i w Kościele, z czynnym uczestnictwem w życiu liturgicznym i sakramentalnym, przeżywanym jako szczyt wewnętrznej jedności z Bogiem.
- Wynagrodzenie Bogu poprzez udział w cierpieniach Chrystusa według nauki św. Pawła.
- Czynna miłość, niosąca ulgę cierpiącym i potrzebującym, jako praktyczne urzeczywistnienie miłości ku Bogu.

Kiedy, gdzie, o której?

Spotkania:

- W dniach 14-22 września uczestniczymy w Nowennie do św. Ojca Pio;
- Dnia 23 września w Liturgiczne Wspomnienie św. Ojca Pio o godz. 18⁰⁰ w Kościele – Msza Święta za wstawiennictwem św. O. Pio.

Opiekunem Wspólnoty Modlitewnej św. Ojca Pio w naszej Parafii jest

KOŁA ŻYWEGO RÓŻAŃCA
w Parafii pw. Matki Boskiej Częstochowskiej w Augustowie

Różaniec – pochodzi od łacińskiego słowa rosarium, oznaczającego wieniec z róż.

     Sama róża jest jednym z kwiatów symbolizujących Dziewicę Maryję. Nazwa różańca wywodzi się ze średniowiecza. Odmawianie modlitwy różańcowej porównywano do ofiarowania Maryi wieńca ze 150 róż. Inne nazwy różańca: Psałterz maryjny, Pozdrowienia.
     Poprawne odmawianie różańca oznacza odmawianie modlitwy oraz medytację w tym samym czasie. Dzięki temu odmawianie różańca jest tak wspaniałym przeżyciem duchowym! Każda z tajemnic różańca koncentruje się na jednym ważnym wydarzeniu z życia Jezusa Chrystusa i jego Matki Maryi. To swego rodzaju streszczenie Ewangelii składające się z czterech części: Tajemnic Radosnych, Tajemnic Światła, Tajemnic Bolesnych i Tajemnic Chwalebnych.

Tajemnice powinno się odmawiać następująco:

RADOSNE – w poniedziałki i soboty,

ŚWIATŁA – w czwartki,

BOLESNE – we wtorki i piątki,

CHWALEBNE – w środy i niedziele.

     Nazwa Różańca, jak wspomnieliśmy, wywodzi się ze średniowiecza. W ówczesnej mentalności świat stworzony traktowano jako księgę o Panu Bogu, a w przyrodzie  dopatrywano się rzeczywistości duchowych. Szczególną rolę pełniły kwiaty, symbolizowały one różne cechy. Często też ofiarowywano kwiaty Bogu i ukochanym  osobom. Modlitwy traktowane były jako duchowe kwiaty. I dlatego odmawianie różańca porównywano z dawaniem Matce Bożej róż. Stąd modlitwę tę nazwano wieńcem z róż, czyli różańcem.
     Za ojca Różańca Świętego uważa się św. Dominika (1170-1221), któremu miała się objawić Matka Najświętsza i przykazać rozpowszechnianie tej modlitwy na całym świecie.
     Różaniec był dla św. Dominika skuteczną bronią w walce z herezją albigensów*. Legenda głosi, że to właśnie w czasie jednej z jego wypraw, w trakcie której  zwalczał tę herezję, zrodziła się modlitwa różańcowa. Gdy pomimo postów i modlitw posługa św. Dominika nie przynosiła owoców, wówczas objawiła się Matka Boża i poleciła Dominikowi, by nie tylko głosił kazania, lecz by połączył je z odmawianiem tzw. Psałterza Maryi, czyli 150 Zdrowaś Maryjo i 15 Ojcze nasz. Od tej pory św. Dominik przeplatał swoje nauki modlitwą różańcową, w której rozważał wraz ze słuchaczami treści zawarte w głoszonych naukach. Nie był jednak to różaniec w obecnej formie…
     Ostateczny kształt modlitwy różańcowej ustalił się w XV dzięki dominikaninowi Alamusowi a la Roche (1428-1475). On ustalił liczbę 150 „Zdrowaś Maryjo” na wzór 150 psalmów, które podzielił na dziesiątki poprzeplatane modlitwą „Ojcze nasz”. Dla rozpowszechniania tej modlitwy założył pierwsze bractwo różańcowe. Dzięki zakonowi dominikańskiemu modlitwa różańcowa już w XV wieku stała się znana w całym Kościele.
     Od połowy XIX wieku najbardziej popularną różańcową wspólnotę modlitewną stanowi Stowarzyszenie Żywego Różańca, założone przez Paulinę Jaricot (1799–1862) w Lyonie w roku 1826. „Najważniejszą i najtrudniejszą rzeczą jest uczynić różaniec modlitwą wszystkich” – napisała wtedy. Każdy człowiek może znaleźć w ciągu dnia kilka minut, aby odmówić dziesiątek różańca, czyli jedną tajemnicę. Paulina Jaricot zaczęła organizować piętnastoosobowe grupy, nazwane później «żywymi różami». Każda z osób tworzących piętnastkę zobowiązywała się do odmawiania jednej tajemnicy, czyli wszyscy razem odmawiają codziennie cały różaniec. Wszystkich członków róży dotyczy taka sama zasługa jakby odmówili cały różaniec.Nieodmówienie tajemnicy nie oznacza grzechu, a utratę zasługi. Celem Stowarzyszenia Żywego Różańca jest według Założycielki wspieranie modlitwą, ofiarą duchową i materialną działań misyjnych Kościoła. Dziełu Pauliny Jaricot udzieliło poparcia wielu biskupów oraz ojciec generał Zakonu Kaznodziejskiego, który przyłączył Stowarzyszenie Żywego Różańca do wielkiej historycznej dominikańskiej Rodziny Różańcowej, obejmującej Bractwa Różańcowe i Różaniec Wieczysty. Wkrótce papież Grzegorz XVI wydał ‚breve’ aprobujące stowarzyszenie. Żywy Różaniec w krótkim czasie rozprzestrzenił się w całej Francji, a następnie na świecie.

     Obecnie Żywy Różaniec istnieje prawie w każdej parafii. Parafialna wspólnota Żywego Różańca jest jednostką autonomiczną, tzn. wspólnoty parafialne nie  łączą się w struktury ogólnokrajowe, czy światowe. W Polsce obowiązuje Ceremoniał Żywego Różańca, opracowany przez ojca Szymona Niezgodę OP w roku 1977 dla uczczenia stulecia objawień Matki Bożej w Gietrzwałdzie, zatwierdzony przez Prymasa Polski, Stefana kardynała Wyszyńskiego (można się z nim zapoznać m.in. na stronie: http://www.rozaniec.dominikanie.pl/003.html ).
     Członkowie Żywego Różańca mogą dostąpić odpustu zupełnego, pod zwykłymi warunkami, osiem razy w roku, mianowicie:

– w dniu przyjęcia do Żywego Różańca,
– Narodzenia Pana Jezusa (25.XII),
– Ofiarowania Pańskiego (2.II),
– Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie (25.III),
– Zmartwychwstania Pańskiego (zgodnie z kalendarzem liturgicznym),
– Wniebowzięcia Matki Bożej (15.VIII),
– w święto Królowej Różańca świętego (7.X),
– oraz Niepokalanego Poczęcia Maryi (8.XII)[iii].

Obowiązki członków Żywego Różańca:

1. Wprowadzenie do Wspólnoty Żywego Różańca dokonuje się przez wpisanie wstępującego do Parafialnej Księgi Żywego Różańca;
2. Codzienne odmawianie jednej tajemnicy Różańca św. (tzn. l Ojcze nasz i 10 Zdrowaś Maryjo) połączone z rozważaniem przydzielonej na dany miesiąc Tajemnicy;
3. Uczestniczenie w comiesięcznych spotkaniach formacyjnych, połączonych ze Mszą św. w intencji żyjących i zmarłych członków Żywego Różańca i zmianą
Tajemnic Różańcowych;
4. Częsty udział w życiu sakramentalnym oraz pogłębianie swojej wiary i wiedzy religijnej;
5. Szerzenie czci Maryi przykładem życia i działalnością apostolską oraz odważne stawanie w obronie wiary i Kościoła;
6. W miarę możliwości wspomaganie ubogich oraz udział w pogrzebach zmarłych członków Wspólnoty Różańcowej.

     W roku 2002 Papież Jan Paweł II rozszerzył dotychczasowy Różaniec o jeszcze jedną część –tajemnice światła, mówiące o życiu publicznym Pana Jezusa. W swoim Liście apostolskim Rosarium Virginis Mariae napisał:

„Aby rozwinąć chrystologiczny wymiar różańca, stosowne byłoby uzupełnienie, które (…) pozwoliłoby objąć także tajemnice życia publicznego Chrystusa między chrztem w Jordanie a męką. (…) To w latach życia publicznego misterium Chrystusa objawia się ze specjalnego tytułu jako tajemnica światła: (J 9,5)” [iv].

      To uzupełnienie z pewnością ubogaca i pogłębia naszą kontemplację tajemnic życia Jezusa Chrystusa i Jego Matki Maryi!

KOŁA ŻYWEGO RÓŻAŃCA działające w naszej Parafii:

KOŁA ŻYWEGO RÓŻAŃCA ŻEŃSKIE:  KRK spotykają się w I Środy Miesiąca od godz. 17⁰⁰

KOŁA ŻYWEGO RÓŻAŃCA MĘSKIE:  KRK spotykają się w I Sobota Miesiąca od godz. 17⁰⁰

KOŁA ŻYWEGO RÓŻAŃCA RODZINNE:

LITURGICZNA SŁUŻBA OŁTARZA
przy Parafii pw. Matki Bożej Częstochowskiej
w Augustowie

            „Wasza służba przy ołtarzu jest nie tylko obowiązkiem, ale i wielkim zaszczytem,

prawdziwą świętą posługą (...)”                                                            

Jan Paweł II

          Liturgiczna Służba Ołtarza gromadzi chłopców, którzy chcą rozwijać swoje życie duchowe poprzez służbę liturgiczną w czasie Mszy św. i nabożeństw.
         W naszej parafii formacja ministrantów rozpoczyna się okresem kilkumiesięcznej kandydatury, w czasie której chłopcy uczą się umiłowania liturgii i poprawnego wykonywania funkcji liturgicznych. W uroczystym obrzędzie zostają włączeni do grona ministrantów.
Z chwilą zapisania się do Służby Liturgicznej Ołtarza, staje się ona obowiązkiem. O rzetelne wypełnianie tego obowiązku powinni troszczyć się nie tylko chłopcy, ale i ich rodzice (powinni pozytywnie mobilizować swoich synów).

* * *

DRODZY  MINISTRANCI  I  LEKTORZY!

      Podczas liturgii jesteście kimś o wiele więcej, niż tylko zwykłymi „pomocnikami proboszcza”. Jesteście przede wszystkim SŁUGAMI JEZUSA CHRYSTUSA, Odwiecznego Najwyższego Kapłana. W ten sposób wy, ministranci, jesteście szczególnie powołani, by być młodymi przyjaciółmi Jezusa. Starajcie się pogłębiać i podtrzymywać tę przyjaźń z Nim. Zrozumiecie wówczas, że w Jezusie znaleźliście prawdziwego przyjaciela na całe życie(...)
________________________________________

        Opiekunem Liturgicznej Służby Ołtarza w naszej wspólnocie parafialnej jest Ks. Radosław Orchowski

Zapraszamy i ... czekamy na nowych kandydatów

do Liturgicznej Służby Ołtarza. :)

KRÓLUJ NAM CHRYSTE!

 Grono Liturgicznej Służby Ołtarza w naszej parafii tworzą Lektorzy, Ministranci, Kandydaci (Aspiranci) i Ministranci Seniorzy.